· Landgoed

We gaan geen olijfgaard kopen, hoor

In de aanhanger achter de rode tractor op de oprit

“We gaan geen olijfgaard kopen, hoor. Veel te veel werk”. Ik hoor het ons nog roepen toen we begonnen met zoeken naar een plek om te wonen. Totdat we Casa Tre Pettirossi bezichtigden en op slag verliefd werden op de huizen, de heuvels en de duizend en een olijfbomen.

We zagen onszelf er al rondlopen met onze dochters. We zagen lange tafels vol eten en gasten voor ons, mensen rondom grote haardvuren, natuurschoon om te koesteren en in op te gaan. Autarkisch leven, weg van de programmering. Ver genoeg van de gezellige drukte, dichtbij genoeg om er snel in te staan. Tegen deze plek aanlopen voelt als een cadeau dat we maar wat graag willen delen.

In april 2027 openen we officieel onze deuren. Tot die tijd zijn we druk met verbouwen én olijfolie maken. Hier vertellen we hoe we met vallen en opstaan onze draai in Italië vinden.

A presto in Italia!

Meer verhalen

· Olijfolie · Video

De oogst komt eraan

Het gonst rond in de vallei: de oogst komt eraan. Bijna, bijna, quasi, quasi. Iedereen checkt dagelijks zijn bomen alsof ze kinderen met koorts in de…

· Landgoed

Hij kent me te goed

“Weet jij hoe je de waterputten moet koppelen?” vraagt mijn man. “Nee.” “Jij moet dit ook weten. Kom hier, dan leg ik het uit.” Ik tuur…

· Landgoed

Een feest onder de eik

Wel getrouwd, nooit een goed feest gegeven. Misschien maar op eigen terrein als eerste bruiloft die van ons organiseren. Bij voorkeur onder de 300 jaar oude…

Alle verhalen →

Scroll naar boven