“Weet jij hoe je de waterputten moet koppelen?” vraagt mijn man.
“Nee.”
“Jij moet dit ook weten. Kom hier, dan leg ik het uit.”
Ik tuur in de put en onderdruk de neiging om erin te spugen.
“Niet doen.”
“Wat?”
“Niet spugen. Dan spuug je in ons drinkwater.” Hij kent me te goed.
Ik luister naar zijn uitleg. Over hendels, pijpen en drukvaten. Nog wat dingen. Hij praat maar door, mijn gedachten leiden alweer een eigen leven. Hij wijst naar de hendel die hij als eerste benoemde: “waar was deze voor?” Hij kent me te goed. “Je kunt alleen maar autarkisch leven als je weet hoe alles werkt, anders ga je dood.” “But I’ve got you, babe.” (Wanneer het kan altijd een muzikale referentie gebruiken)
“En als ik onbereikbaar ben?”
“Dan laat ik een emmertje in de put zakken.”
Hij slaat zijn ogen ten hemel en zucht. “Goed. Ik leg het nog een keer uit. Pak pen en papier, want alleen dan onthoud je het wel.” Hij kent me te goed.
