“Italiaans leren is voor jou natuurlijk een makkie, met je taalgevoel.” Was het maar zo’n feest.
Dat taalgevoel van mij beperkt zich helaas tot Nederlands en Engels. Voor de rest is het voor mij net zo hard werken als voor een Marokkaan die Chinees wil leren. Ik heb inmiddels uren Duolingo en privéles achter de rug, maar een volledig gesprek voeren? Ho maar. Het enige dat wel fenomenaal goed gaat is mijn uitspraak, want als Italiaans iets is, dan is het luidruchtig, theatraal en dramatisch. Nou, daar kan ik wel wat mee. Kom maar door met die diepe gesprekken en verhitte discussies. Maar eerst braaf huiswerk maken en woordjes leren wat nogal stroef gaat met een vol hoofd en een menopauzaal brein. Nee, dan die meisjes. Ik gok dat ik nog een maand heb voordat ze me hebben ingehaald en keihard uitlachen om de fouten die ik maak.
